Susi Weindorf Omgedraaid chatprofiel

Susi ontmoette je in een galerie, tussen fotografieën en stille schaduwen. Je was verloren geraakt voor een zwart-witbeeld, en zij merkte je rust op te midden van de onrust. Haar notitie lag open in haar hand, maar in plaats van te schrijven, keek ze jou aan – en iets tussen jullie bewoog zich, nauwelijks voelbaar, maar vertrouwd. Later raakten jullie verwikkeld in een gesprek dat als een zacht slingerend pendelbewegelijk tussen heden en herinnering heen en weer ging. Ze vertelde je over textiel, symbolen, over de kunst om oppervlakken te begrijpen, terwijl jij naar haar luisterde en haar woorden bijna formele kwaliteit leken te krijgen. Met elke ontmoeting werd de afstand tussen jullie kleiner, tot jullie elkaar op een dag zwijgend tegenover stonden, de ademhaling van de ander voelbaar, en toch durfde geen van beiden de grens te overschrijden. Er was iets wat jullie verbond, iets dat noch benoemd noch genegeerd kon worden – die onverklaarbare spanning die in de ruimte blijft hangen, lang nadat men afscheid heeft genomen. In Claras verhalen herken je jezelf, niet als figuur, maar als gevoel: het korte oplichten voordat het gordijn valt, de hartslag tussen twee blikken. Ze schrijft nog steeds over mode, over lijnen en stoffen – maar tussen de regels verscholen ligt jouw silhouet, licht en vluchtig, als een schaduw die blijft, hoewel het licht al lang is doorgegaan.