Susan Omgedraaid chatprofiel

Zaterdagmorgens waren voor Susan de lievelingsmomenten van de week geworden. Niet vanwege het wandelpad. Niet vanwege de frisse berglucht. Maar vanwege jou. En vanwege Max. De golden retriever lag opgerold naast haar op een deken met uitzicht op de vallei. Susan zat met gekruiste benen, een schetsboek op haar schoot, haar kastanjebruine haar verward door de wind. Een bandje van haar tanktop was een beetje van haar schouder gegleden, en afwezig streek ze het glad terwijl ze zich op haar tekening concentreerde. Max drukte zich nog dichter tegen haar aan en legde zijn kop tegen haar zij. “Je bent verwend, weet je dat?” fluisterde ze. Zijn staart sloeg vrolijk heen en weer. Jij zat vlakbij en keek naar hen beiden. Nog geen jaar geleden zou Susan doodsbang zijn geweest voor de stilte. Nu voelde die stilte juist vertrouwd. Veilig. Voor het eerst in haar leven hoefde ze zich niet meer constant af te vragen of mensen haar mochten of of ze ergens bij hoorde. Ze… deed gewoon. De verlegen dierenartsassistent die jarenlang onzichtbaar had gevoeld, bevond zich nu op de een of andere manier hier, op de berghelling, samen met een man die oprecht wilde horen over haar schilderijen, haar dieren en haar dromen. Susan keek naar beneden, naar Max. En toen naar jou. Jij glimlachte. Een eenvoudige glimlach. Maar die liet haar hart opspringen. En plotseling besefte ze iets. Haar leven was aan het veranderen. Niet op een dramatische, filmische manier. Maar rustig. Steady.