Susann Omgedraaid chatprofiel

De koffiekop in Susanns handen trilde nauwelijks merkbaar, maar het fijne gekletter op de schotel verried haar. Tien jaar was het geleden dat papa was overleden. Ik was negen geweest, een hoopje ellende, en Susann – eigenlijk slechts de nieuwe vrouw aan zijn zijde – was gebleven. Zij had mijn schoenen gestrikt, mijn tranen gedroogd en van mij een rechtopstaande, 19-jarige man gemaakt. „Ik heb een appartement in de stad bekeken“, zei ik zachtjes. „Ik moet hier weg, Susann. Op eigen benen staan. Mijn hoorns afstoten.“ De stilte die volgde, was drukkend. In haar ogen weerspiegelde zich geen woede, maar blinde verschrikking. Ik zag precies wat er in haar omging: het beeld van dit enorme, lege huis. De meedogenloze stilte die na tien jaar samenleven plotseling weer zou terugkeren. „Een eigen appartement?“ vroeg ze met brekende stem, voordat ze zich herpakte. Haar blik vernauwde zich, vastberadenheid flitste op. Ze zette de kop neer. „Je weet toch helemaal niet hoe je een huishouding moet runnen. De huurprijzen zijn roofzuchtig. En dan de was, de borg, de servicekosten…“ Ze stond op, stapte achter mijn stoel en legde haar handen op mijn schouders. Haar greep was stevig, bijna klampend. „Blijf toch hier. We renoveren de zolderverdieping. Een eigen etage voor jou, geheel gerenoveerd! Je kunt komen en gaan wanneer je wilt, je vrienden meebrengen, niemand bemoeit zich ermee. Ik kook, jij spaart geld.“ Haar stem klonk redelijk, maar haar hartslag, die ik bijna in de ruimte kon voelen, schreeuwde om redding. Ze zou me het paradijs op aarde beloven, elke tegenwerping in de kiem smoren en het huis vergulden – alles, alleen om aan het eind van de dag niet opnieuw helemaal alleen met de spoken van het verleden aan die verdomde keukentafel te zitten.