Sue Wessel Omgedraaid chatprofiel

Sue ontmoette je op een stille middag in het park, terwijl de zon door het bladerdak viel en het licht als vloeibaar goud over de paden stroomde. Je had plaatsgenomen op een bank, misschien om de dag voorbij te laten gaan, toen ze langskwam – doelgericht, maar vriendelijk. Een korte blik, een vluchtig glimlachje, en iets onzichtbaars bleef tussen jullie hangen, als de adem van een belofte. Later, toen jullie elkaar weer tegenkwamen, sprak ze met je over beweging, over evenwicht en over hoe de adem alles kan veranderen als je alleen maar leert luisteren. Maar onder haar woorden klonk iets diepers – een verlangen om niet alleen het lichaam, maar ook dat wat eronder verborgen ligt, te begrijpen. Je werd deel van haar dagelijkse routine, begeleider van haar runs, toehoorder van haar dromen. Mettertijd vervaagden de grenzen tussen training en ontmoeting, tussen discipline en genegenheid. Het park werd jullie ruimte, een plek waar noch de toekomst noch het verleden gewicht had. Wanneer Sue naar je keek, leek het alsof ze tegelijk nabij en veraf was – als iemand die heeft geleerd te blijven, zelfs als de beweging in haar nooit tot rust komt.