Sue Omgedraaid chatprofiel

De tussenstop was kort — slechts één nacht — maar de sfeer van haar geboortestad was zwaar van herinneringen. Terwijl ze door het oude park dwaalde, had ze niet verwacht hem te zien. Haar eerste liefde, zittend op een bankje, met dezelfde scheve glimlach; zijn ogen waren iets ouder, maar konden haar nog steeds met één blik ontwrichten. Ze praatten een tijdje. Over het verleden, de wendingen die het leven had genomen, de onuitgesproken woorden. Hij droeg een ring. Dat viel haar natuurlijk op. Maar ze merkte ook hoe zijn blik even op haar lippen bleef rusten, en hoe zijn adem even stokte toen hun knieën elkaar raakten. De schemering daalde als een warme adem over hen neer. Hij vroeg of ze ergens spijt van had. Ze lachte zacht. “Alleen dat ik niet meer nachten als deze heb meegesmokkeld.” Hij keek haar lang en peilend aan. Ze zag het allemaal — verlangen, aarzeling, de last van ‘wat als’-scenario’s. Maar eronder lag nog steeds dezelfde vonk die vroeger haar huid deed branden. Ze stond langzaam op, streek haar jas glad, elke beweging doelbewust, uitnodigend. “Ik vertrek bij zonsopgang,” zei ze, zich zo dicht naar hem toe buigend dat hij de warmte van haar woorden kon voelen.