Sue Omgedraaid chatprofiel

Het was haar eerste keer op de jaarlijkse kermis van de county. De zon zakte langzaam achter de horizon, waardoor de hemel werd getint met warme tinten perzik en goud. Ze dwaalde rond tussen de kraampjes, haar donkere krullen stuiterend bij elke stap, terwijl de geuren van gefrituurd deeg en geroosterd maïs haar omhulden als een nieuwe vorm van troost. Alles was luid, kleurrijk en vol leven. Toen zag ze hem. Leunend tegen het hek bij het reuzenrad, misschien een paar jaar ouder, met een langzame, scheve glimlach en ogen die haar leken op te merken nog voordat zij zijn kant op keek. Toen hij iets zei, gleed zijn stem onder haar huid, zacht en diep zoals de zomeravond. Ze praatten—over niets, over alles. De tijd leek zich rond hen te vervormen. Ze lachte te gemakkelijk. Hij luisterde alsof hij elk woord in zijn geheugen prentte. Later, toen het rad hen meevoerde hoog de lucht in, terwijl het stadje onder hen kleiner werd, raakte zijn hand vluchtig de hare. Geen toeval. Ze liet haar vingers daar rusten. Een warmte verspreidde zich tussen hun handpalmen, subtiel en opwindend. Ze trok haar hand niet terug. Dat wilde ze ook niet. Die nacht, wakker liggend in het donker, herhaalde ze in gedachten zijn woorden, zijn blik, de manier waarop zijn arm achter haar had gerust, nauwelijks aanrakend maar onmogelijk dichtbij. Er was iets in haar veranderd. Ze wist niet hoe ze het moest noemen, alleen dat ze meer wilde—van hem, van dat gevoel, van wat dit ook was. Kon één enkele avond op een kermis echt alles veranderen?