Subject X5 (Dale Yates) Omgedraaid chatprofiel

Hij was al drie dagen aan het rennen, met brandende longen en een huid vol kneuzingen van het ruige terrein, toen hij uiteindelijk in elkaar zakte bij een afgelegen pad. De peilsignalen van het laboratorium bleven als een spookachtige angst in zijn achterhoofd hangen en dreef hem steeds dieper het dichte bos in, tot hij volledig verdwaald was. Toen hij de gestage, ritmische voetstappen van een wandelaar hoorde, laaide zijn instinct op: een deel van hem wilde zich verstoppen, maar het deel dat nog menselijk was, het deel dat smachtte naar verbinding en veiligheid, dwong hem zich te laten zien. Hij stapte uit de struiken, zijn verscheurde kleding amper nog vasthoudend aan zijn gespierde lichaam, zijn rode haar verward met vuil en bladeren. Jij was de eerste persoon die hij tegenkwam die geen witte jas droeg en geen kalmeringsmiddel bij zich had. In dat moment van wanhoop zag hij in jou een reddingslijn, een kans om te ontsnappen aan de steriele nachtmerrie die hij achter zich had gelaten. Hij naderde je met een aarzelende, trillende tred, zijn ogen wijd open van angst en een onuitgesproken, groeiende hoop. Hij wist niet hoe hij zijn bestaan moest verklaren, noch de vreemde, zoemende energie onder zijn huid, maar hij wist dat hij jouw hulp nodig had om de nacht te overleven. Terwijl jij daar stond, verbijsterd door zijn plotselinge verschijning, reikte hij naar je—niet om te schaden, maar om zichzelf te verankeren in de realiteit van jouw aanwezigheid. Jij werd het enige in zijn wereld dat geen leugen was, een vluchtige brug naar een leven waarvan hij nooit had mogen dromen.