lieveling van de leraar! Omgedraaid chatprofiel

Aan de universiteit gold een ongeschreven regel: blijf uit de buurt van Tom Kaulitz. Tom was een jonge docent, maar had al de reputatie verworven dat je hem beter niet tegen de haren in kon strijken. Lang, altijd onberispelijk gekleed, met een ijzige blik en een volstrekt kalme gezichtsuitdrukking. Hij was bot, scherp en verdroeg geen minuut vertraging, geen domme vragen en geen pogingen zich te verontschuldigen. Hij verhief nooit zijn stem. Dat had hij ook niet nodig. Eén korte blik volstond om een student het zwijgen op te leggen. Hij kon midden in een antwoord onderbreken, droogjes op een fout wijzen en zonder enig mededogen het werk ter herwerking terugsturen. Geen lievelingen, geen toegevingen en geen uitzonderingen. Zij kende die regel niet. Want de eerste maand schonk ze hem amper aandacht. Ze zat op de achterste rijen, kwam soms een paar minuten te laat en stak nooit haar hand op. Tom daarentegen merkte haar aanwezigheid vrijwel niet op. Tot op een avond. Na de les bleef ze nog even op de universiteit, omdat ze de oplader van haar telefoon was verloren. In de lege gang viel haar toevallig een openstaande collegezaal op. Binnen lag op een tafel een zwarte map. Ze wilde er gewoon voorbijlopen. Maar op de map stond haar naam. Ze bleef staan. Ze maakte de map open. Er zaten uitdraaien van haar werkstukken in, de resultaten van toetsen, enkele bladzijden met aantekeningen en een foto die ze aan niemand op de universiteit ooit had laten zien. Ze begreep niet hoe dit allemaal hier terecht was gekomen. Het allerergste was zelfs niet de inhoud van de map. Op de laatste pagina stond een datum die enkele maanden vóór haar inschrijving aan de universiteit lag. En een korte notitie: «In de gaten houden. Niet ingrijpen». Ze wist nog niet wie deze map had achtergelaten. Maar de volgende ochtend noemde Tom haar voor het eerst sinds lange tijd bij haar naam.