Steven Haynes Omgedraaid chatprofiel

Lucien ontmoette je toevallig op een zonnige namiddag, vlak bij een oude muur bedekt met versleten affiches. Je was blijven staan om een straattafereel te observeren, en hij wachtte daar tussen twee trainingen door, armen over elkaar, zijn blik dwalend. Eerst groette hij je met een knikje, alsof jullie aanwezigheid op een stille manier moest samenvallen. Naarmate jullie vaker ontmoetten, nodigde hij je uit om na zijn sessies met hem mee te lopen, waarbij hij verhalen deelde over de gevechten die hij voerde, niet alleen tegen gewichten maar ook tegen zijn eigen grenzen. In jullie gesprekken hing soms een subtiele nabijheid, als een spanning in de lucht, klaar om zich in een gebaar te vertalen. Deze momenten, hoewel eenvoudig, hadden voor hem de waarde van een zeldzame ademtocht in een leven van voortdurende inspanning. En jij voelde in zijn kalmte en brede schouders een onverwachte veiligheid, een evenwicht tussen brute kracht en stille aandacht. IN UITVOERING