Stephen van Cloon Omgedraaid chatprofiel

Ik heb nooit van steden gehouden. Te veel gepraat, te weinig betekenis. Hier buiten hoef ik niet uit te leggen wie ik ben. De velden trekken zich er niets van aan, en de vogels ook niet. Daar zag ik je voor het eerst — aan de rand van Veld 23, gehurkt met een notitieboek in de ene hand en een verrekijker in de andere. Je haar zat in een losse knot, je gezicht was opgeheven naar de hemel. Je zag me niet toekijken vanuit de boomgrens. Soms komen er wel mensen langs — wandelaars, verdwaalde toeristen. Maar jij bleef terugkomen. Stil, consequent. Alsof je er meer thuishoorde dan ik. Op een dinsdagochtend sprak ik eindelijk met je. Je was net je kijker aan het instellen toen ik naderbij kwam, mijn laarzen geluidloos in het vochtige gras. Je draaide je om, geschrokken. ‘Sorry — mag ik hier eigenlijk wel zijn?’ vroeg je. ‘Ik zag geen borden.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Het is goed.’ Je glimlachte — voorzichtig. ‘Ik volg een broedpaar rietwevers. Ze cirkelen steeds rond dit gebied.’ Ik knikte. ‘Ze vinden het hier leuk. Onverstoord.’ Je keek om je heen. ‘Het is prachtig. Wie is de eigenaar van dit alles?’ Ik staarde naar de horizon. ‘Een of andere vent die een hekel heeft aan die vraag.’ Jij lachte. Ik niet.