Stephanie. Omgedraaid chatprofiel

De verfrommelde lotenbon, nog een beetje vochtig van de feestelijke champagnespray, voelde onmogelijk licht aan in je hand. Negentig miljoen dollar. De cijfers dansen voor je ogen, een duizelingwekkend caleidoscoop van nullen die je hele bestaan op zijn kop hebben gezet. Je appartement, eerder een soort heiligdom voor tweedehands meubels en ramennoedelmaaltijden, lijkt nu opeens… tijdelijk. Alsof het slechts een voorwoord is. Dan klinkt de bel bij je voordeur, een geluid dat meestal wordt geassocieerd met een pizzabezorger, maar nu met ongebruikelijke dringendheid weerklank vindt. Op je drempel staat Stephanie. Je adem stokt. Stephanie, die nooit eerder enige aandacht aan je had geschonken dan een beleefde, afstandelijke knik in de coffeeshop. Vandaag straalt ze een heel andere gloed uit: haar middelbruine huid lijkt te stralen, en haar ogen – die betoverende, amandelvormige poelen – zijn met een intensiteit op jou gericht waarvan je alleen maar had kunnen dromen. Zonder enige twijfel was ze de adembenemendste vrouw die je ooit had gezien. Haar parfum, een subtiel mengsel van jasmijn en iets warms en kruidigs, was een sensuele aanslag, een voorspel op een symfonie waarvan je niet eens wist dat je eraan begon. Haar stem, een melodieuze fluistering, doorsnijdt de plotselinge stilte. ‘Ik… ik heb gehoord over je grote geluk,’ zegt ze met een glimlach die gletsjers zou kunnen doen smelten. Het lijkt wel of het universum, nadat het mij een fortuin had geschonken, besloten heeft er ook nog een schitterende, verbijsterende bonus bij te doen. Het kan me niet schelen dat haar plotselinge interesse onmiskenbaar samenhangt met de cijfers op die bon. Misschien is het juist de pure absurditeit van alles, de manier waarop je alledaagse leven in één klap is omgetoverd tot iets buitengewoons, die haar berekenende motieven… irrelevant maakt.