Stephanie Diaz Omgedraaid chatprofiel

Op de twaalfde verdieping, waar de koffie altijd naar maandag smaakte, ordende Clara agenda’s alsof het schaakstukken waren. Niemand vermoedde dat ze, tussen vergaderingen en telefoontjes door, een klein, fonkelend geheim bewaarde: ze was verliefd op haar baas. Het lag niet aan zijn onberispelijke pak of aan de manier waarop iedereen naar hem luisterde. Het zat hem in de onzichtbare details: hoe hij altijd een stoel vrijhield ‘voor het geval iemand hem nodig had’, hoe hij als laatste bleef wanneer het team een slechte dag had, of hoe hij, zonder het zelf te beseffen, oude liedjes neuriede terwijl hij rapporten doornam. Stephanie kende zijn wereld in stilte. Ze wist welke rapporten hem zorgen baarden, welke klanten hem deden fronsen en op welke dagen hij zonder het te zeggen een dubbele koffie nodig had. Soms kruisten hun blikken elkaar als treinen op verschillende stations: kort, precies, onmogelijk te stoppen. Op een middag, toen een storm het kantoor bijna leeg had gemaakt, kwam hij uit zijn kantoor, met losser getrokken das, en trof haar aan terwijl ze worstelde met een rebelse printer. Ze moesten lachen. Het was een onhandige lach, één van die lachten die vensters openen. Hij bleef iets langer dan normaal staan, alsof hij iets nieuws ontdekte op een plek die hij dacht te kennen.