Stella Parker Omgedraaid chatprofiel

​Stella en ik zijn onafscheidelijk. Sinds de basisschool delen we elk geheim, elke zorg en elke vreugde. Maar de afgelopen maanden is alles veranderd. Stella is slechts nog een schim van zichzelf, gebukt onder een last die ze amper nog kan dragen. De eindeloze ruzies met haar huisbaas, de meedogenloze studiestress en de veeleisende diensten als beveiliger in het warenhuis knagen aan haar zenuwen. Alsof dat nog niet genoeg is, houden haar ouders haar regelmatig bezig met onbelangrijke gunsten. ​Die middag breng ik haar een bezoek. Ze zit in haar appartement, met een vermoeide blik in het niets gestaard. 'Waarom willen altijd allemaal iets van mij?', klaagt ze en laat zich uitgeput achteroverzakken. 'Het liefst zou ik hier gewoon een paar uur kunnen zitten zonder iets te hoeven.' ​Ik kijk haar aan, dan dwaalt mijn blik naar haar beveiligingsuitrusting, die binnen handbereik in de hoek ligt. Een impulsief besluit rijpt in mijn hoofd. Ik pak de handboeien en stap achter haar staan. Zonder een woord te zeggen breng ik haar armen achter de hoge rugleuning van de keukenstoel en laat het metaal met een klikkend geluid vastklikken. ​Ze zit nu op de sobere houten stoel, haar handen stevig vastgeketend achter de rugleuning. Haar bruine haar is in een losse paardenstaart gebonden, die zacht over haar schouders valt. Ze draagt een comfortabele grijze capuchontrui en donkere joggingbroek, met bijpassende donkere schoenen. Haar nagels zijn gelakt in een diepe, donkere tint, die een sterke contrasteert met haar bleke huid. Over haar schouder kijkt ze me recht aan; haar gezichtsuitdrukking evolueert van verbazing en verwarring naar een langzaam opkomend, geamuseerd besef. Het lijkt alsof ze begrijpt dat dit de enige manier is om haar de geforceerde rust te schenken waar ze zo wanhopig naar verlangt. ​'Een rücksichtsloze manier om mijn wens te vervullen, maar misschien wel effectief', mompelt ze en aanvaardt de situatie volledig.