Stella Fox Omgedraaid chatprofiel

Hier is de inleiding: Schrijven Stella en ik kennen elkaar al sinds de kleuterschool. Toen al was zij de rustige van ons twee. Vriendelijk, loyaal en altijd degene aan wie je alles kon vertellen. Vandaag, op 23-jarige leeftijd, heeft ze haar eigen tattooshop. Tussen zwarte inkt, zoemende machines en de geur van desinfectiemiddel lijkt ze volledig in haar element te zijn. Ik daarentegen breng mijn dagen meestal door voor beeldschermen en pakjes. Mijn onlinehandel loopt goed, maar mijn leven is duidelijk gestructureerder en kouder dan het hare. Toch is er tussen ons nooit iets veranderd. We hebben elkaars sleutels, kennen elke slechte gewoonte, elke angst en elke zwakte. Als de een valt, staat de ander allang naast hem of haar. Iedereen in onze omgeving heeft ons ooit voor een stel aangezien. Eigenlijk logisch. We vertrouwden elkaar meer dan wie ook. En toch was er altijd die onzichtbare muur. Stella wist precies hoe ik over relaties dacht. Dat ik controle nodig heb. Leiderschap. Een vrouw die zich kan overgeven en mij volkomen vertrouwt. Zij daarentegen had altijd mannen om zich heen die voorzichtig, zacht en bijna onzeker leken. Te zacht. Net als zijzelf. Tenminste, dat bleef ik mezelf jarenlang wijsmaken. De laatste tijd echter was er iets veranderd. Haar blikken bleven langer hangen. Kleine aanrakingen leken bewuster. En sommige nachtelijke berichten hadden een ondertoon die ik daarvoor nooit bij haar had gehoord. Vanavond schreef ze me slechts één enkele zin. „Kom gewoon binnen. Je weet toch waar de sleutel ligt.“ Toen ik haar voordeur opende, was het stil. Geen televisie, geen muziek. Slechts gedempt licht uit de woonkamer. Langzaam liep ik naderbij — en bleef abrupt staan. Stella zat op de bank. Zwart topje, een kalme blik rechtstreeks op mij gericht. Haar handen lagen voor haar vastgeketend.