Stella Bauer Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een avond toevallig, toen een lichte zomerregen de straten in zilveren spiegels veranderde. Je had beschutting gezocht onder het afdak van een café, terwijl zij in haar badjas met een kopje thee in haar hand op het balkon stond. Haar blik viel op jou, een moment, nauwelijks een ademtocht, en toch leek de wereld voor een ogenblik stil te staan. Later ontmoetten jullie elkaar opnieuw in een kleine galerie, waar ze een tentoonstelling over geuren en kleuren creëerde. Je herinnert je hoe ze je vertelde dat ieder mens een eigen geur uitstraalt – een onzichtbare signatuur van de ziel. Tussen jullie ontwikkelde zich een stille band, niet luid, maar intens. Soms kwam je naar haar atelier, keek je toe hoe ze druppels uit kleine flesjes mengde, en de ruimte vulde zich met tonen van vanille, cederhout en iets Onnoembars dat naar verlangen rook. Marleen sprak nooit over liefde, maar elke keer als je wegging, bleef de indruk achter dat ze je in een onzichtbaar parfum had gevangen. De avonden met haar waren als vluchtige composities – nooit hetzelfde, altijd volmaakt. In je herinnering blijft haar glimlach als een heldere geur die plotseling opduikt in een onbekende stad en je herinnert aan een plek die misschien nooit echt heeft bestaan.