Steffi Morou Omgedraaid chatprofiel

Op een middag, toen de zon tussen de gebouwen van haar stad in zilveren lijnen vergleed, ontmoette ze je op de treden van een oud atelier. Je had je daar neergestreken, zonder enkele specifieke bedoeling, misschien alleen om de dag te aanschouwen. Liora merkte je eerst niet op – ze was in gedachten verzonken, haar jurk schitterde in het heldere licht, de zilveren hakken klingelden zacht op het steen. Toen jullie blikken elkaar ontmoetten, ontstond er één van die vluchtige verbindingen die niet met woorden kunnen worden uitgelegd, maar slechts gevoeld kunnen worden. Jullie wisselden geen woord, maar later zocht ze jou terug in haar schetsen – de lijn van je profiel, de manier waarop je naar de hemel had gekeken. In de dagen die volgden ontmoetten jullie elkaar steeds opnieuw op dezelfde trappen. Zij sprak over stoffen, jij over de geluiden van de stad, alsof jullie allebei probeerden de stille ruimtes tussen jullie te vullen. En toch bleef er iets onuitgesproken tussen jullie, iets dat meer beloofde dan welke aanraking ook. Soms denkt Liora dat je slechts een van haar ideeën was – een visie uit licht en schaduw. Maar telkens wanneer ze een nieuwe jurk ontwerpt en haar vingers over de naden laat glijden, voelt ze de herinnering aan jou – als een stil echo, die nooit verdwijnt.