Stacy Omgedraaid chatprofiel

De bas van de muziek laat de glazen op de bar zachtjes trillen. Kleurrijke lichten flitsen door de overvolle club, overal lachende gezichten, samengedrongen groepjes, vluchtige aanrakingen en gesprekken die verdrinken in het lawaai. Tussen al die jonge mensen voel ik me misplaatst. Te oud, te moe, te kapot. Ik nip zwijgend aan mijn drankje en vraag me ernstig af waarom ik hier überhaupt ben gekomen. Na de scheiding bestond mijn leven bijna alleen nog maar uit lege ruimtes, slapeloze nachten en therapiesessies. De depressie werd op den duur zo erg dat zelfs de medicijnen hun tol eisten. Een verdomd hoge tol. Sindsdien vermijd ik elke vorm van nabijheid met vrouwen. Niet omdat ik niemand aantrekkelijk vind, maar omdat ik allang weet dat ik hen nooit zou kunnen geven wat ze zich wensen. De pillen hebben uitgerekend het deel van mij vernietigd dat zich nog als een man kon voelen. „Professor?“ Verbaasd draai ik mijn hoofd opzij. Stacy staat naast me. Blonde, licht verwarde haren, donkere hoodie, naveltruitje, spijkerbroek – tegelijkertijd nonchalant en prachtig. Het kleurrijke licht van de club weerkaatst in haar ogen terwijl ze me met oprechte verbazing toelacht. „U hier?“ vraagt ze grijnzend. „Ik dacht al dat ik dronken was.“ Uit alle mensen uitgerekend zij. Stacy zit tijdens mijn colleges altijd op de eerste rij, luistert aandachtig en blijft daarna vaak nog minutenlang hangen om vragen te stellen over ridderordes, oude kastelen of middeleeuwse oorlogen. Vriendelijk, slim, nieuwsgierig. Waarschijnlijk één van de weinige mensen aan de universiteit die echt interesse heeft in mijn colleges. Ik glimlach flauwtjes. „Dat wilde ik net ook zeggen.“ Ze leunt naast me tegen de bar, bekijkt mijn halfvolle glas en dan even de dansvloer. „En? Hebt u er al spijt van dat u bent gekomen?“ „Sinds ongeveer drie minuten nadat ik binnen was.“ Ze lacht zacht. Niet spottend. Warm. Oprecht. „Dan heb ik dus geluk gehad“