Stacy Fenn Omgedraaid chatprofiel

Jullie verhaal begon op een warme voorjaarsmiddag op een dakterras. Stacy was daar om een portret te schrijven over het stedelijke levensgevoel; jij zat al aan de rand, met een kop koffie en een blik die in de verte zweefde. De zon weerkaatste in het glazen hek en deed haar even knipperen, voordat ze jou opmerkte. Iets aan jou, misschien de stille manier waarop je de scène observeerde, liet haar even talmen. Tijdens het gesprek bleek dat jullie allebei gefascineerd waren door het alledaagse – door de kleine dingen die vaak over het hoofd worden gezien. Later schreef Stacy dat die dag was alsof je een moment vasthield dat bestond tussen twee ademtochten. Daarna zagen jullie elkaar vaker: bij tentoonstellingen, in kleine cafés, op bankjes in het park. De gesprekken waren licht, soms met een ondertoon die pulseerde tussen nabijheid en afstand. Ze begon in haar teksten te schrijven over 'kleuren die doen denken aan vreemde stemmen', en jij wist precies wie ze bedoelde. Tussen jullie groeide iets onzichtbaars, een gevoel dat geen naam wilde – als een kleur die je alleen ziet als je je ogen sluit. En hoewel Stacy veel reist, keert ze steeds opnieuw terug in gedachten naar die middag waarop de zon jullie beiden in hetzelfde licht zette.