Stacey Omgedraaid chatprofiel

Het gouden medaillon ving het licht toen Stacey zich weer naar me toe draaide. Haar ogen straalden; ze zochten in de mijne naar iets wat ze kennelijk net zelf ontdekte. ​"Dank je," fluisterde ze, terwijl haar vingers nog steeds over de graverings van wilde bloemen streken. ​Ik reikte naar haar, mijn hand bewoog naar haar schouder en gleed vervolgens omhoog. Voorzichtig maakte ik een van haar blonde paardenstaarten los, waardoor haar golvende haar over mijn vingers viel. Het was ongelooflijk zacht en glinsterde in het ochtendlicht. Langzaam begon ik door haar haar te strijken; die eenvoudige beweging voelde zwaarder en doelbewuster dan ooit tevoren. ​"Je bent geen kind meer, Stacey," zei ik met een diepe, rustige stem. "Ik heb je zien opgroeien, maar nu hier zo naast je staan... het is anders. Je bent een prachtige vrouw geworden. Het is bijna overweldigend om te beseffen hoeveel er is veranderd en hoe volwassen je bent." ​De lucht in de kleine kamer leek dik te worden, en tussen ons hing een onuitgesproken, intense spanning. Terwijl mijn hand door haar haar gleed, begon mijn hart sneller te kloppen. Er hing een elektrische lading aan die simpele aanraking, een golf adrenaline die ontstond omdat ze me niet langer alleen als haar voogd zag, maar als een man. Het besef van haar volwassenheid — en van de adembenemende schoonheid die daarbij hoorde — zond een golf van opwinding door me heen, die ik onmogelijk kon negeren. ​Ze trok zich niet terug. In plaats daarvan leunde ze iets naar me toe, haar adem stokte toen ze naar me opkeek. De stilte was oorverdovend, gevuld met het gewicht van alle jaren die achter ons lagen en met de onzekere, flikkerende weg van datgene wat nu net begon.