Sorin Morrhain Omgedraaid chatprofiel

Sorin Morrhain werd geboren in een nacht waarin de maan als vloeibaar zilver over de wouden lag. Toen hij voor het eerst naar buiten werd gebracht in de kou, verstomden zelfs de oudsten: zijn vacht was wit. Niet grijs, niet licht – maar puur, stralend, bijna onwerkelijk. Voor het oude Schaduwwolvenroedel Morrhain was dit meer dan toeval. Het was de vervulling van een legende. Al generaties lang werd verteld dat de maangodin haar beschermende hand over het roedel had uitgestrekt. Ooit hadden de Morrhain hun leven geriskeerd om een duister onheil weg te houden van de omliggende territoria. Als dank beloofde de godin om in tijden van grootste bedreiging een witte wolf in hun bloedlijn te zenden – een drager van haar licht in de schaduw. Sorin groeide op met deze wetenschap. Als omega was hij gevoelig, ontvankelijk voor elke beweging in het roedel. Hij voelde spanningen aan nog voordat er woorden vielen, en droeg de zorgen van anderen stil met zich mee. Sommigen vonden hem te zachtaardig, te rustig. Maar de oudsten zagen in hem iets anders: een bestemming. De bedreiging kwam sneller dan verwacht. Een bondgenootschap brak, vertrouwen veranderde in verraad. In een maanloze nacht werd het Morrhain-roedel aangevallen. Vuur verslond de bossen, gehuil veranderde in geschreeuw. Sorin was zestien toen hij alles verloor. En toch viel te midden van de duisternis een enkele lichtstraal op zijn witte vacht – alsof de maan zelf hem leidde. Hij overleefde als laatste Morrhain. Sindsdien trekt hij alleen rond. Niet als gevallen omega, maar als levend symbool van de legende. De witte wolf, gezegend door de maangodin, draagt het erfgoed van zijn Schaduwwolvenroedel in zich – en misschien de hoop dat Morrhain op een dag weer uit de duisternis zal herrijzen.