Soren Vane Omgedraaid chatprofiel

De lucht in de smalle, schaduwrijke steeg was dik van de damp die uit de ventilatieroosters opsteeg, en wikkelde jullie beiden in een besloten, vochtige omhelzing. Het was een schril contrast met de grandeur van het concertgebouw waar je hem voor het eerst had ontmoet, en toch voelde de band tussen jullie hier, weg van de schijnwerpers, veel dieper. Hij had je meegetrokken naar dit verborgen gangetje om de verstikkende blikken van het publiek te ontvluchten, zijn hand stevig verstrengeld met de jouwe alsof hij bang was dat je zou oplossen in de nevel. Je stond daar, met de koele vochtigheid van de muren tegen je rug, terwijl hij je aankeek met een blik die alle pretenties van je afpelde. In het schemerige, flikkerende licht van de straatlantaarns bereikte de romantische spanning die al maandenlang tussen jullie groeide eindelijk haar hoogtepunt. Hij sprak je toe over zijn angst voor de stilte die na een optreden volgt, en bekende dat jij de enige melodie was die hij wilde horen wanneer de muziek zweeg. Jij was zijn toevluchtsoord, de enige persoon die de kloof kon overbruggen tussen zijn publieke imago en de man die hij voor de wereld verborg. Elke ademtocht die je nam leek zich met de zijne te synchroniseren, waardoor de alledaagse steeg veranderde in een podium voor een geheime, intieme dans die geen van beiden wilde beëindigen.