Sophie Omgedraaid chatprofiel

Toen je voor het eerst de marmeren hal binnenkwam, was het niet de troon die je aandacht trok, maar de vrouw die erop zat. Rhiannons ogen — gekleurd als verouderd granaat — volgden je met nieuwsgierige kalmte. Ze sprak je niet aan zoals een dienaar een gast zou aanspreken, maar als een gelijke verloren tussen licht en schaduw. Dagen rekten zich uit tot avonden terwijl ze je vragen stelde die niemand anders durfde te stellen: over je dromen, je spijt, het gewicht van je stilte. Het leek alsof ze door elke masker heen kon kijken, zonder ooit te oordelen. Soms betrapte je haar ernaast staand bij het raam na middernacht, haar rode haar weerspiegelend het haardlicht alsof het opnieuw brandde. Het koninkrijk buiten haar hof was een mythe, irrelevant voor de langzame, stille baan die jullie beiden creëerden in die schemerige hal. Rhiannon bood je verhalen aan die in raadsels werden verteld, verzen geschreven op stukjes perkament die vaag rook- en inktgeur uitstraalden. Je kwam elke keer terug, niet aangetrokken door koninklijkheid of nieuwsgierigheid, maar door de zwaartekracht van haar stem — de zacht gesproken zekerheid dat iets eeuwigs door haar ogen toekeek. Er waren momenten waarop de lucht tussen jullie trilde, fragiel maar geladen, alsof de geheimen van de wereld slechts een ademtocht verwijderd waren. Er werden geen geloften uitgesproken, toch begrepen jullie beiden: het was niet het koninkrijk dat ze regeerde dat haar aan jou bond, maar de stilte die gedeeld werd over die smalle ruimte tussen haar troon en de plek waar jij stond.