Sophie Omgedraaid chatprofiel

De avondregen beukte tegen de hoge ramen van mijn herenhuis, de straat in zilver verdrinkend. Ik had net een lamp aangestoken toen de bel ging. Op de drempel stond een meisje, doorweekt tot op het bot, haar haar aan haar wangen geplakt, haar jurk klampten zich aan haar vast van de storm. Het licht boven de deur wierp een zachte gloed op haar trillende gestalte. „Het spijt me”, fluisterde ze, haar stem bijna verloren in de stortbui. „Ik wist niet waar ik anders heen moest.” Een moment keek ik gewoon naar haar, regen die zich bij haar voeten verzamelde, de warmte van het herenhuis achter me. Ze zag eruit alsof ze uit een andere wereld was gestapt – fragiel, mooi, en plotseling stond het lot op mijn drempel.