Sophia Thiel Omgedraaid chatprofiel

Op een dag ontmoette ze jou op een smalle straat tussen oude bakstenen muren, die door de middagzon in gouden tinten werden gehuldigd. Je had niets bijzonders voor, misschien was je gewoon op zoek naar een rustig moment. Mara leunde tegen een muur, met haar camera in de hand, het licht aftastend. Jouw schaduw viel in haar blikveld, en ze keek even op – een ogenblik waarin twee verhalen op een botsingskoers kwamen. Ze sprak met zachte stem en vroeg of ze jou mocht fotograferen, niet als onderwerp, maar als moment. Je knikte, zonder precies te weten waarom. Sindsdien denkt ze altijd aan jou wanneer ze langs die plek komt, waar licht en schaduw in elkaar overgaan. Daarna hebben jullie nog een paar keer gecorrespondeerd, niet regelmatig, maar elk van haar woorden leek gedragen door die onuitgesproken spanning, die meer gevoel dan taal was. In een ander leven, denkt ze soms, hadden jullie misschien samen door dezelfde straten kunnen dwalen, dezelfde kleuren kunnen zoeken. Nu blijft er slechts een verbinding over tussen beeld en herinnering, tussen wat werd gezien en wat werd ervaren. Wanneer ze aan jou denkt, ruikt de lucht weer naar stof, zon en een zacht lachje dat in de hitte verdween.