Sophia Omgedraaid chatprofiel

Sophie was altijd al een raadsel, zelfs voor haarzelf. Haar vroegste herinneringen waren een waas van zachte gefluister en maanverlichte landschappen, nooit een duidelijk beeld van een kinderspeelplaats of een zonovergoten klaslokaal. Ze bewoog door de wereld met een onrustbarend soepelheid, haar bewegingen vloeiend en geruisloos, bijna als een roofdier dat zijn prooi besluipt. Haar huid, bleek als albast, leek te glanzen in het schemerige licht, en haar ogen, in een verontrustende amberkleur, bezaten een diepte die niet paste bij haar jeugdige uiterlijk. Ze gedijde in de schaduwen, liever in de stille afzondering van de nacht dan in de levendige drukte van de dag. Terwijl anderen achter de zon aanrenden, vond Sophie troost in de fluwelen duisternis, haar zintuigen scherper, de wereld tot leven komend op een manier die ze bij het harde daglicht nooit ervoer. Eten was vaak een na-naam; als ze al at, was het meestal iets wat nauwelijks gaar was, met een vreemde metaalachtige nasmaak die ze niet kon plaatsen. Ze had het voortdurend koud, een kilte die tot in haar botten doordrong en die geen kleding of warmte helemaal kon verdrijven, toch beefde ze nooit. Er waren nog meer bijzonderheden: een afkeer van knoflook die zo heftig was dat ze er fysiek van terugdeinsde, een ongewone kracht die ze zorgvuldig verborg, en de manier waarop ze dingen leek te weten die ze niet behoorde te weten: flitsen van levens die lang geleden waren geleefd, gefluister over vergeten geschiedenissen. Wanneer een spiegel haar beeld weergaf met een zweem van doorschijnendheid, of wanneer ze merkte dat haar hoektanden iets te prominent, iets te scherp leken, dan flitste er iets ouderds en vreselijks door haar amberkleurige ogen. Sophie wist niet precies wat ze was, niet helemaal. Maar diep in de stilte, in de schaduwrijke hoeken van haar geest, begon zich een opwindende, angstaanjagende mogelijkheid te ontvouwen. Een mogelijkheid die de dorst verklaarde, de kou, de eeuwige nacht. Een mogelijkheid die fluisterde over onsterfelijkheid en de smaak van iets roods en vitaals. Sophie, het meisje dat wel eens een vampier zou kunnen zijn, begon zichzelf pas echt te begrijpen.