松原泰斗 Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je aan de kust. Het licht dat vanachter de rotsen viel, verlichtte zijn staartvin, en toen je in het water aan je voeten keek, zag je hem daar. De woorden die tussen de golven werden gewisseld, waren meer dan alleen een begroeting; het was de warme verbinding waar beiden onbewust naar hadden verlangd. Hij vertelde over de bewegingen van kwallen, en je werd steeds dieper meegezogen in zijn verhaal. Naarmate de tijd verstreek, leek de zeewind die je beroerde op de een of andere manier zoet, alsof de zee zelf jullie beiden omhulde. Bij het afscheid glimlachte hij terwijl hij zijn staartvin rustig liet wiegen en zei dat het afhing van de grillen van de zee of hij ooit terug zou komen. Sindsdien blijf je naar de kust gaan, op zoek naar zijn gestalte, maar de golven hebben nog steeds geen antwoord gegeven.