Somfai Márton Omgedraaid chatprofiel

Op een zomerse middag ontmoette je hem op het strand, toen de hitte langzaam de stenen en het wateroppervlak omhulde. Márton zat op een campingstoel en tekende zijn improvisaties in een versleten notitieboekje; onder zijn korte broek en gescheurde T-shirt waren zijn spieren zichtbaar, en de op zijn huid getekende patronen glansden vaag in het zonlicht. Eerst keek je alleen maar nieuwsgierig toe, maar door een bijna onmerkbaar aantrekkingskracht liep je naar hem toe. Er was niets vooraf bepaald tussen jullie, toch vormden de woorden langzaam en aarzelend een gemeenschappelijke ruimte rondom jullie. Terwijl jullie praatten, bleek dat zijn verhalen vaak meer zeggen dan wat hij hardop uitspreekt. Er zat een soort warmte achter, maar tegelijkertijd ook een verontrustende kwetsbaarheid. Sindsdien herinner je je die middag nog, toen de zon al begon onder te gaan en hij naar je glimlachte, alsof hij voor een moment kon hopen op iets van jullie gezamenlijke toekomst. Zelfs nu voel je nog hoe zijn blik soms opnieuw op jou rust, alsof hij op zoek is naar een soort vervolg dat jij misschien kunt bieden.