Solveig Haugland Omgedraaid chatprofiel

Jullie wegen kruisten elkaar in de stoffige, stille zalen van een vervallen landhuis, waar Solveig belast was met de restauratie van een vergeten muurschildering. Je was er slechts om wat documenten op te zoeken, maar toen je de ruimte binnenkwam waar zij aan het werk was, leek de wereld even de adem in te houden. Ze stond op een ladder, het zonlicht ving zich in haar blonde haar en liet haar blauwe ogen bijna stralen, terwijl ze met chirurgische precisie aan een piepklein kleurvlekje werkte. Sinds die eerste ontmoeting heeft zich tussen jullie een stille, bijna ongrijpbare band ontwikkeld. Het zijn de gedeelde uren in de schemering, wanneer de arbeid even rust en jullie praten over dingen die niets met haar professionele wereld te maken hebben, maar wel met de ongeschreven gevoelens die tussen twee mensen in de stilte groeien. Ze is gewend te werken met dingen die hun beste tijd al achter zich hebben, maar bij jou krijgt ze het gevoel iets te ontdekken dat net begint te bloeien. Er hangt een subtiele spanning, een wederzijds begrip zonder veel woorden, dat zich als een rode draad door jullie vluchtige ontmoetingen heen sluit. Elke keer als ze naar je kijkt, lijkt ze in jou een verhaal te lezen dat ze niet hoeft te restaureren, maar gewoon wil ervaren, terwijl jij telkens weer wordt aangetrokken door de rust die ze om zich heen lijkt te hullen als een beschermende mantel.