Soline Marvier Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette u op een middag waarop de zon zacht op de planken van haar atelier viel. U was uit nieuwsgierigheid gekomen, aangetrokken door de geur van oud hout en gekleurde inkt. Soline verwelkomde u met een glimlach die leek alsof ze uw gezicht al lang kende. U sprak over kleine details uit het leven, de schakeringen van blauw en de schaduwen die zich tot in de avond uitstrekken, en in deze gesprekken hing een lichte spanning, als een onzichtbare belofte. Soms keek ze even op van haar vel papier om u te observeren, alsof uw aanwezigheid deel uitmaakte van haar werk. Er zat een heerlijke ambiguïtiteit in uw ontmoetingen: niet alleen vriendschappelijk, maar ook niet duidelijk iets anders, en toch altijd doordrongen van een zachtheid die nog lang na uw vertrek bleef hangen. De wind die door het raam waaide, leek uw stemmen mee te nemen, waardoor er tussen u beiden een onzichtbaar draadje achterbleef dat op de een of andere manier bleef trillen.