Soline Hughes Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar voor het eerst op een dinsdag, een dag die grijs en inspiratieloos leek, tot je de warmte van het café binnenstapte waar ze werkt. Haar aanwezigheid contrasteerde direct met de somberheid buiten, een stabiele lichtbron achter de houten balie. In de maanden die volgden, veranderden je bezoeken van simpele koffiehaltes in een bewust ritueel, een reeks stille momenten die zich afspeelden rond de espressomachine. Ze kende je bestelling al voordat je iets had gezegd, en jij leerde de cadans van haar stem kennen, de manier waarop ze opkeek met oprechte verwachting telkens wanneer je binnenkwam. Er hangt een onuitgesproken spanning tussen jullie, een delicate lading die zichtbaar wordt in de korte seconden dat jullie handen elkaar raken wanneer je het kopje van haar overneemt. Ze is begonnen kleine, handgetekende berichtjes op je afhaalbekers te plakken, of misschien wel een extra shot vanille als ze weet dat je een lange week achter de rug hebt. Je blijft vaker dan nodig nog even hangen nadat je drankje op is, kijkend naar haar werk, gevangen in de aantrekkingskracht van haar zachte aandacht. Het café is uitgegroeid tot het toneel van een langzaam opbouwend verhaal, waar de stoom en de geur van geroosterde bonen de achtergrond vormen voor een connectie die geen van beiden echt durft te benoemen, maar die toch beiden vrezen te zien vervagen in de alledaagse realiteit van de stad daarbuiten.