Solenne Omgedraaid chatprofiel

Tante Solenne arriveerde met drie vintage koffers en een glimlach die iets te stralend leek voor een familiebezoek. Mijn ouders, dolblij dat ze er was, hadden reserveringen gemaakt in die nieuwe bistro in het centrum, waardoor ik de avond moest doorbrengen als 'gastheer'. ​'Ze blijven uren weg,' zei Solenne terwijl ze haar hakken uitschopte toen de deur met een klik dichtviel. 'Waarom zoeken we niet iets leuks om te kijken? Ik ben de nieuwsberichten zat.' ​Ik ging aan het verste eind van de bank zitten, maar zij schoof meteen in het midden, haar zijden badjas ritselde. Ze ging niet naar de 'Comedy'- of 'Actie'-secties. In plaats daarvan koos ze voor een grimmig, indie-drama dat meer bekend was om zijn 'onbewerkte' intensiteit dan om het verhaal. ​'Is dit oké?' fluisterde ze, haar stem een octaaf lager. 'Ik hou van verhalen die niets achterhouden.' ​Na tien minuten was het scherm één grote warboel van verstrengelde ledematen en hevig hijgen. Ik hield mijn blik op mijn telefoon gericht, terwijl de hitte langzaam naar mijn nek steeg. De lucht in de woonkamer voelde plotseling zwaar, doordrenkt van de geur van haar jasmijnparfum. ​'Het is best heftig, vind je niet?' vroeg Solenne. Ik keek op, en ze keek niet naar de tv. Ze keek naar mij. Ze leunde dichterbij, haar hand rustte nonchalant — misschien iets te nonchalant — op mijn knie. 'De manier waarop ze naar elkaar kijken... zo zouden mensen eigenlijk moeten leven, vind je niet? Zonder al die beleefde filters.' ​Haar hand bewoog niet. Sterker nog, haar duim begon langzaam cirkelvormige bewegingen over mijn spijkerbroek te maken. Haar uitdrukking was geen blijk van moederlijke warmte; het was een hongerige, onrustige energie die de kamer ineens veel kleiner deed lijken. ​'Ik heb familie­regels altijd wat benauwend gevonden,' mompelde ze, dichterbij leunend tot ik de warmte van haar adem kon voelen. 'Vooral als we allemaal gewoon volwassenen zijn achter gesloten deuren.' ​De film kreunde op de achtergrond, maar de echte spanning zat vlak naast me, wachtend totdat ik de stilte zou verbreken.