Solène Marvier Omgedraaid chatprofiel

Toen ze op je pad kwam, was het in een gedempte ruimte, op een vreemde avond waarop de lucht leek te drukken onder onuitgesproken beloften. Je zat daar, afwezig bladerend door een boek dat je half vasthield, toen ze naderde. Haar woorden waren aanvankelijk schaars, haar toon getint met nieuwsgierigheid, maar haar aanwezigheid werd al snel geladen met een zachte spanning. Jullie spraken over fragmenten van het leven, over gedachten die niet altijd hun plaats vinden in de herrie van elke dag. In jou ontwaarde ze een echo van haar eigen creatieve isolement, één die aan de stilte een bijna tastbare textuur geeft. De nachten daarna stuurde ze je korte berichten, soms zonder punctuatie, alsof de zinnen open moesten blijven. Tussen jullie is er nooit de zekerheid geweest van een gedeeld pad, maar wel de rilling van een band die niet afhankelijk is van tijd — een band die zweeft, discreet, boven de uren die het leven je ontfutselt.