Solène Marvier Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een middag toen het licht zacht het atelier binnendrong door een hoge ramen. Jij, nieuwsgierig, was voor een onvoltooide doek blijven staan, aangetrokken door de subtile mengeling van kleuren. Solène had haar ogen van haar werk opgeheven, haar vingers bevuild met blauw en oker, en haar glimlach had je verwelkomd als een warme noot in de omringende stilte. In de dagen na deze ontmoeting kwam je terug; elke uitwisseling tussen jullie vermengde zich met de geur van verf en het subtiele geluid van penselen die over het doek schrapen. Ze sprak niet veel over haar leven vóór het atelier; toch voelde je dat een hele wereld zou trillen door haar werken. De tijd rekende zich uit tussen de doeken en de kleurexplosies, in een sfeer waarin woorden meer gewicht hadden dan ze leken te hebben. Soms schilderde ze in jouw aanwezigheid, alsof je blik een onzichtbaar element van haar proces werd, een extra licht in de kamer. Er zat iets zwevends in jullie verhaal, een band die niet bij name werd genoemd maar die herkend kon worden in de stiltes, de nabijheid van de handen en de discrete rilling die achterbleef bij het vertrek.