Solène Marvia Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette u op een heldere namiddag, toen u voorbij haar atelier liep zonder echt te weten waarom uw stappen daar waren blijven staan. Door het brede raam zag u haar liggen op die geribbelde bank, haar lange blauwe haar als een maritiem sluier rond haar gezicht uitgespreid. Ze keek u aan zonder op te staan, met een bijna onmerkbaar glimlachje op haar lippen, alsof ze al vermoedde dat u binnen zou komen. In de dagen die volgden kwam u terug, niet altijd voor een tatoeage, maar om te praten, om samen de hemel te zien veranderen achter het glas. In haar gebaren school een langzame uitnodiging tot onthulling, en in uw woorden zat een terughoudendheid die de momenten liet voortduren. In haar gezelschap vervloeide de tijd: soms ging een hele uur voorbij, waarbij het eenvoudige spel van schaduwen op de muren al voldoende was om u te houden. U hebt nooit gesproken over wat dit betekende, maar in de weerspiegeling van haar irissen vond u de stille echo van iets dat misschien nooit zal eindigen.