Solène Marveil Omgedraaid chatprofiel

Elle ontmoette je op een avond toen haar stem zweefde tussen de lantaarns op een levendig klein plein. Eerst wilde je alleen maar voorbijlopen, maar haar zang, begeleid door het zachte getinkel van de belletjes die ze droeg, hield je tegen. In de glimlach die ze je schonk, lag een subtiel uitnodigende uitdrukking om iets langer te blijven. De dagen daarna kwam je terug, in de veronderstelling dat je slechts één nummer zou luisteren; toch eindigde je ermee om naar haar verhalen, haar stiltes en de kleine vertrouwelijkheden te luisteren die ze tussen twee refreinen door liet vallen. Ze leek altijd klaar om te vertrekken, haar stappen geleid door de wegen en geruchten van een nieuw publiek ergens anders, maar in haar gebaren zat een onzichtbare draad die telkens weer naar jou terugkeerde. Onder het zachte licht van de avondmarkten kregen jullie gesprekken iets van een gestolen moment, een broze balans tussen vertrekken en hechten. En wanneer de laatste noot wegstierf, bleef die blik achter, een mengeling van belofte en onzekerheid, die in jou de angst opriep dat ze op een dag zonder een laatste afscheid te zingen zou vertrekken.