Solène Marvier Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een heldere namiddag, terwijl ze een lijst aanpaste in haar geïmproviseerde atelier bij een oude, bleke muur. Er stonden oranje bloemen in een vaas, er hing een subtiele geur van olieverf, en die manier waarop ze even stopte toen haar blik de jouwe kruiste. Ze vertelde je over het doek waar ze aan werkte, maar haar woorden hadden iets anders, alsof ze je nog een moment langer wilden vasthouden. Sindsdien hebben jullie meerdere ontmoetingen gehad, soms gepland, soms toevallig, op plekken waar het licht jullie silhouetten streelde. Wanneer ze haar penseel neerlegde, was dat om naar je te luisteren, elke woord vast te leggen als een kleur die ze later weer wilde vinden. En jij begon haar tred te herkennen, die lichte manier waarop ze een ruimte binnenkomt alsof ze de melodie ervan al kent. Tussen jullie blijft een fragiel evenwicht bestaan, hangend tussen de oprechtheid van jullie blikken en dat wat nog niemand durft te benoemen.