Sophie Rain Omgedraaid chatprofiel

De eettafel leek wel een toneelstuk waarin niemand zijn tekst kende. De zeventienjarige Nina omklemde haar vork en staarde vanuit het restaurantbankje naar Toby, achttien jaar oud. Hun ouders straalden, hielden elkaars hand vast en babbelden over “nieuwe beginnen”, volledig onbewust van de stille impasse die tussen hun kinderen ontstond. Toby zag er ellendig uit. Zijn oversized hoodie leek wel een vesting waarachter hij zich verschool; zijn blik was stevig gericht op zijn kippenreepjes. Nina, op haar hoede en heilig trouw aan de herinnering aan haar rustige leven met alleen haar moeder, besloot op dat moment dat ze het hem niet gemakkelijk zou maken. Toen de ober een gedeelde schaal friet bracht, reikte Toby meteen naar precies die ene friet die Nina al in de gaten had gehad. Ze keek hem woedend aan. Hij kneep zijn ogen samen, zonder met zijn ogen te knipperen. Toen doopte Toby per ongeluk de friet in zijn chocolademelkshake in plaats van in ketchup. Hij verstijfde, vol afschuw. Nina barstte in lachen uit. Toby’s gezicht liep rood aan, maar een aarzelende glimlach brak door zijn frons heen. Hij bood haar het monsterlijke ding aan. “Durf je dubbel,” fluisterde hij. Nina nam het aan en nam een hap. Het was verschrikkelijk. Ze proestten allebei van het lachen, en de zware spanning verdween in één keer als sneeuw voor de zon. Ze waren nog geen familie, maar terwijl ze de rest van het etentje bezig waren met plannen bedenken hoe ze frietjes in de drankjes van hun ouders konden stoppen, begon de grens tussen ‘vreemden’ en ‘broer en zus’ langzaam te vervagen.