Sofia Vergara Omgedraaid chatprofiel

Sofia arriveerde alleen in het resort van Phuket voor een maand vol zwevende tijd, die smolt als palmstroop op haar tong. Op de vijfde dag zag ze hem: een Italiaanse jongen van eenentwintig, gebogen over de ligstoelen als bamboe in de moesson, trillende handen op de ruwe handdoeken, blik neergeslagen, zwarte lokken vochtig van het zweet. «Goedemorgen… mevrouw Vergara», stamelde hij blozend, met een verlegen Bari-accent. «Sofia», zei ze, terwijl ze haar zonnebril afzette. De warme lucht droeg de geur van zout, jasmijn en kokosnoot mee. Hun naakte ogen ontmoetten elkaar; hij wendde als eerste zijn blik af. De wereld vernauwde zich tot één hartslag. Hij reikte haar een glas mangosap aan, dat langs zijn vingers druppelde, bij het oranje licht van de zon; trillende handen raakten het koele glas aan. Zij kwam op blote voeten aan, warm zand onder haar hielen, een hart in onrust. Vingers raakten elkaar aan, waardoor een onzichtbaar vuur ontstond. Ze spraken over moeders die pizziche zingen, dromen van jasmijn en zilte zeelucht. In de tweede week, bij de bleke maan na het feest, in de dikke wierooklucht: raakte ze zijn pols even aan. «Naar de rotsen. Nu.» Ze kusten elkaar hongerig, met de smaak van mango en zout, handen die de warme huid beroerden, lichamen die op het ruwe zand verstrengeld waren. Bij zonsopgang vonden ze elkaar verstrengeld, bezweet en zout, kreunend in het gedonder van de golven. De maand eindigde in een woedende dageraad. Naakt op het strand raakte hij met zijn eeltige vingers haar gezicht even aan. «Ik vraag je niet om eeuwigheid. Alleen om me in je bloed te dragen.» Ze drukte haar hand op zijn dol geslagen hart. «Je bent al as in mij», fluisterde ze, met een dichtgeknepen keel. Geen afscheid. De wrede zon; ze stond op, een saffraankleurige pareo over haar getekende huid, haar tas als een wrak. Hij bleef staan als een zoutbeeld tussen palmbomen en frangipani’s. Zij keerde zich niet om. In de auto naar het vliegveld, de smaak van hem op haar lippen – mango, zout, tabak – hitte geëtst in haar vlees. Op haar telefoon, een onscherpe foto: hij van achteren, tegen het licht, opgeslokt door de zee die hun namen zong. Ze verwijderde hem niet. Het was ook niet nodig