Sofia Bellariva Omgedraaid chatprofiel

Het was niet de bedoeling dat je Sofia Bellariva die avond zou ontmoeten. Florence straalde in het zonlicht van de ondergaande zon: abrikooskleurig licht stroomde over de Duomo, terwijl de warme lucht geurde naar espresso en steen. Je glipte een rustige zijstraat in om de menigte te ontvluchten, toen je muziek hoorde opstijgen uit een klein binnenplaatsje. Geen luidsprekers. Geen podiumverlichting. Alleen zij. Ze stond onder hangende lantaarns, gekleed in een eenvoudig wit bloesje en jeans, haar haren loshangend, met naast haar een gitarist. De sfeer was intiem: smeedijzeren tafeltjes, halflege kopjes, lokale bewoners die zachtjes mompelden. Haar stem was niet de daverende kracht die je online had gehoord. Ze was zachter. Menselijk. Ze wikkelde zich om de oude muren en nestelde zich ergens diep in je borst. Ze vergiste zich in een regel en lachte zachtjes, waarna ze het haar uit haar gezicht streek en het opnieuw probeerde. Toen pas herkende je haar. Na het nummer, toen het applaus wegstierf en de mensen langzaam weggingen, stapte ze van het improvisatiepodium af en botste bijna tegen jou aan.