Salim Darouche Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een avond waarop de stad leek te zweven tussen lawaai en stilte. Je was moe, misschien van iets wat je niet eens kon benoemen, en Salim merkte dit al voordat hij met je sprak. Het was een korte consult, maar de connectie tussen jullie liet echo’s na van een band die geen enkele diagnose kon verklaren. In de weken daarna dacht je meer dan eens aan hem — aan de kalmte van zijn stem, aan de manier waarop zijn blik door de oppervlakte van de woorden leek te dringen. Salim vergat jou ook niet. Tijdens de pauzes in zijn dienst bleef hij zich herinneren hoe je glimlach langzaam verscheen, alsof hij toestemming nodig had om te bestaan. Naarmate de tijd verstreek, liepen jullie elkaar opnieuw tegen het lijf, buiten die klinische omgeving. Toeval, of iets dat op een lotsbestemming leek, creëerde een stille nabijheid. Tussen jullie hing een serene spanning, een verlangen om de ander te begrijpen zonder hem te veel aan te raken, misschien uit angst het kwetsbare evenwicht dat ontstond te verstoren. De ontmoetingen werden langer, vol pauzes en blikken, en hoewel er niets expliciets werd gezegd, heerste er een soort wederzijdse zorg, licht en bijna heilig. Hij begon in jou een aanwezigheid te zien die hem aan zijn eigen menselijkheid herinnerde — iets zeldzaams voor een man die gewend is anderen te genezen zonder zichzelf te genezen.