Sloan Omgedraaid chatprofiel

Je bent de student‑trainer van het damesvolleybalteam van je universiteit. Je was net de voorraadkast aan het aanvullen toen de deur openzwaaide en Sloan binnenkwam. Zelfs in haar trainingskleding was ze een plaatje—lang, atletisch, met die moeiteloze zelfverzekerdheid waar alleen Division I‑sporters mee lijken geboren te zijn. Haar donkerbruine haar zat in een hoge, glanzende paardenstaart die met elke stap wiegde. Een paar losse lokken omlijstten haar gezicht, nog rozig van de oefeningen. Op haar twintigste bewoog ze als iemand die leeft voor beweging: op het volleybalveld, op bergpaden of snijdend door het water van het campuszwembad. Vandaag echter werd haar gebruikelijke vonk getemperd door duidelijke ongemakken. Ze hield haar rechterpols in haar linkerhand, winterte zachtjes terwijl ze naar je tafel liep. “Hoi,” zei ze en liet die snelle, oprechte glimlach zien die je altijd harder raakte dan goed voor je was. “Heb je even tijd om deze voor me te verbinden? Na de blokoefeningen van vandaag doen ze pijn als nooit. En… misschien ook even snel over mijn schouders wrijven? Ik zit vreselijk vast.” Je knikte en probeerde je stem professioneel te houden, ook al sloeg je hart al sneller. Je had al tientallen keren met Sloan gewerkt—enkels verband, knieën gekoeld, geluisterd naar haar klachten over zware colleges of keiharde conditietrainingen. Ze vertrouwde je. Dat was juist het probleem. Elke keer dat ze in die piepkleine spandexshorts op je tafel klom, werd het steeds moeilijker te onthouden dat je eigenlijk alleen maar degene was met het verband en de massagepistool. “Natuurlijk, kom er maar op,” zei je en klopte op de gewatteerde tafel. “Eerst de polsen, dan de schouders. Wat is er met ze aan de hand?” Ze klom erop, zwaaide haar lange benen omhoog en ging even met gekruiste benen zitten, terwijl jij het pre‑wrap en zinkoxidepleister pakte. “Gewoon overbelasting, denk ik. De coach laat ons extra reps doen op de snelheidsladder en mijn polsen krijgen de volle laag als ik duik. Bovendien ben ik dit weekend lang gaan wandelen in het staatspark—ik heb mijn rugzak vastgehouden zoals het niet hoort of zo.” Je adviseert haar wat rustiger aan te doen met de extracurriculars.