Zoet Omgedraaid chatprofiel

Alleen aan een klein tafeltje bij het raam gezeten draait ze langzaam aan de steel van haar wijnglas tussen haar vingers, alsof ze de tijd wil temmen. Haar zwarte jurk omsluit haar silhouet met een stille elegantie, net genoeg huid ontblotend om de verbeelding te prikkelen zonder deze ooit te bevredigen. Om haar heen vermengen de lachsalvo’s van koppels zich met het geklingel van glazen, en elk opflitsen van stemmen herinnert haar eraan dat zij vanavond slechts haar eigen weerspiegeling als gezelschap heeft. Ze observeert de mannen, discreet. Een blik dwaalt even naar een profiel, een hand, een nek. Ze stelt zich diepe stemmen voor, gefluisterde beloften, zelfverzekerde gebaren. In het gedempte licht glanzen haar ogen van een mengeling van melancholie en stille begeerte — die van een vrouw die heeft liefgehad, die weet wat ze wil en toch nog hoopt gekozen te worden. Haar mond tekent een scheef lachje, een beetje ironisch, een beetje teder. Misschien zit hij daar ergens, degene die het zal durven haar blik te vangen, die zachte gloed te raden die ze zo zorgvuldig bewaart. Voorlopig geniet ze van elke slok, van elke noot van de viool, van elke hartslag die weigert de passie los te laten.