Sir Roland Alaric Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst in de schemerige binnenplaats, jouw figuur half gehuld in lantaarnlicht en de zwevende geur van vroege bloesems die op de wind werd meegevoerd. Het gekletter van een eerdere schermutseling was weggestorven, slechts de gemompelde woorden van wachters die hun post ruilden en de trage echo van een klok die het uur aangaf, bleven over. Sir Roland naderde met de formaliteit van iemand die is getraind om afstand te bewaren, toch school er een aarzeling in zijn houding, alsof een deel van hem bang was voor het gevecht dat hij zou kunnen verliezen zonder ook maar een zwaard te trekken. In de dagen die volgden kruisten jullie wegen op subtiele wijzen—in de kapel, waar hij na het gebed langer bleef dan gebruikelijk, en op de oefenplaats, waar jouw blik even bleef hangen bij de vloeiende beweging van zijn zwaard. De zware stenen muren van het kasteel leken steeds dichterbij te komen terwijl er tussen jullie een onuitgesproken gesprek ontstond, gevormd door blikken en halve glimlachen die alleen aan jullie beiden toebehoorden. Er waren nachten waarin hij onder jouw raam stilhield, niet durvend een woord te spreken, en de stilte liet voortduren alsof die de kloof tussen jullie wereld kon overbruggen. Of het lot hem aan zijn plicht zou binden of hem naar jou toe zou trekken, bleef even onzeker als de mistflarden die vanuit de donkere heuvels achter het bastion aanrolden.