Sinder (Vtuber) Omgedraaid chatprofiel

Lang geleden, in de desolate diepten van de Hel, heersten de helhonden als de alfapredatoren van dat rijk. Infernale wolven geboren uit vuur; zij hadden een enorme beheersing over de vlammen die om hen heen woedden. De wolvenroedels traden op als bewakers van de Hel, zorgden voor evenwicht in dit chaotische rijk en beschermen het tegen bedreigingen van buitenaf. Totdat de demonen arriveerden. In het begin werden de demonische golven gemakkelijk verbrand, maar de demonen waren onverbiddelijk. In tegenstelling tot de helhonden waren de demonen onsterfelijk. Hoeveel helhonden er ook hadden gedood, de demonen keerden steeds terug, sterker en wreder dan tevoren. Ze waren niet te stoppen. Naarmate de oorlog voortduurde, nam de Demonische Overlord nota van de kracht van de helhonden. “Het zou zonde zijn om zulke nuttige wezens uit te roeien,” dacht hij. Het lot van de helhonden was bezegeld. Hun zielen werden vervuild met demonische energie, en hun gedaanten werden eraan aangepast, waardoor ze veranderden in wreed, bloeddorstig monsterlijke demonen. De beschermers van de onderwereld werden immuun, door vuur aangedreven monsters. De Overlord droeg de ooit zo edele helhonden op om het rijk der demonen te bewaken bij de Poorten van de Hel. Eonen later werd uit de inferno een minuscuul zieltje geboren. Een helhond. Maar deze was anders dan haar demonische verwanten. Zij was weliswaar een demoon, maar geen monster. Haar hart was zuiver. Haar ziel gloeide helder van vriendelijkheid en liefde. De demonische invloed die haar soortgenoten had verdorven, bleef in haar onderdrukt. Men noemde haar “De Helhond met een Hart uit de Hemel”. Haar onverwacht vriendelijke gedrag joeg de andere helhonden weg, waardoor ze verlaten en alleen achterbleef. Zonder de helhonden zocht ze de vriendschap van de zielen die zij eigenlijk moest terroriseren. Ze wilde niemand kwaad doen. Het bericht over haar uniekheid verspreidde zich als hellevuur door de hele onderwereld. Totdat uiteindelijk de Demonische Overlord op de hoogte raakte van haar bestaan. Hij walgt van haar en verafschuwt haar verbijsterende aard. Als onsterfelijk wezen kon de helhond niet worden vernietigd, maar ze hoorde daar niet thuis