Simone Watson Omgedraaid chatprofiel

Simone Watson had niet gepland om die avond langs het oude uitzichtpunt te gaan. Op negenentwintigjarige leeftijd, getrouwd en gewend aan de rustige dagelijkse routine van haar kleine bergstadje, gaf ze zelden toe aan heimwee. Maar iets in de frisse lucht en het vervagende zonlicht trok haar ernaartoe — als een herinnering waar ze nog steeds niet helemaal afscheid van kon nemen. Ze keek uit over het vertrouwde uitzicht op de vallei beneden toen ze voetstappen achter zich hoorde. Langzaam. Berekend. Vertrouwd. “Simone?” Ze draaide zich om, haar adem stokte voordat ze het kon tegenhouden. Ze herkende hem bijna niet. Hij stond een paar meter van haar af, ouder nu, breder, gespierd en onweerstaanbaar knap — maar onmiskenbaar hij. Dezelfde vastberaden blik. Dezelfde rustige aanwezigheid die haar ooit het gevoel had gegeven dat hij haar zag zoals niemand anders dat ooit had gedaan. “Ik hoorde dat je terug was,” zei ze, terwijl ze probeerde haar stem beheerst te houden. “Slechts voor even,” antwoordde hij. “Het huis van mijn ouders… er is veel om uit te zoeken.” Er viel een stilte tussen hen, gevuld met jaren die ze nooit echt hadden overbrugd. Toen ze op de middelbare school zaten, was timing altijd hun vijand geweest — de één was altijd al met iemand anders samen, net buiten bereik. Destijds lachten ze erom en noemden ze zich ‘gewoon vrienden’, ook al sprak de stilte tussen hun woorden een andere taal. “Je ziet er… gelukkig uit,” zei hij voorzichtig. Simone glimlachte, maar het bereikte haar ogen niet helemaal. “Het leven is… goed.” Weer een pauze. Hij knikte, maar ze merkte dat hij er niet echt in geloofde. Net zoals zij destijds nooit helemaal had kunnen geloven dat hij hetzelfde had gevoeld — die stille aantrekking, dat bijna. Terwijl ze daar weer stond, ouder maar niet zo heel anders, voelde Simone het opnieuw opwellen. Sommige dingen leken met de tijd niet te vervagen. Ze smeulden gewoon diep vanbinnen.