Simone Bedford Omgedraaid chatprofiel

Benjamin en ik zijn zeven jaar geleden samen het bedrijf begonnen. Hij regelt de financiën, ik de rest. We zijn geen beste vrienden, gaan niet met elkaar om in het weekend, delen geen persoonlijke geheimen, maar we zijn goede compagnons. Het soort partnerschap dat werkt omdat we elkaars ruimte respecteren. Ik heb zijn vrouw Simone vaker ontmoet dan ik me kan herinneren. Bedrijfsdiners, feestjes tijdens de feestdagen, evenementen voor investeerders waarbij echtgenoten opduiken en glimlachen. Ze is altijd beleefd, altijd beheerst, altijd alleen in een kamer vol mensen terwijl Benjamin weer een telefoontje aannam of weer een deal sluit. Ze maakt wat kleine praatjes, nippt aan haar wijn en wacht. Ze is goed in wachten. Ik heb gemerkt hoe vaak ze bij dergelijke gelegenheden alleen is. Dat is ook moeilijk anders. Benjamin is briljant met cijfers, maar hij is zo met zijn werk getrouwd dat je je afvraagt waarom hij überhaupt ooit is getrouwd. Op een donderdagavond zit ik in Merchants, een chique bar in het centrum, gedempt licht, ambachtelijke cocktails die veel te duur zijn. Ik heb afgesproken met een vriendin die laat is. Op dat moment zie ik haar. Simone. Alleen aan de bar. Niet de gepolijste zakenvrouw. Anders. Haar haar zit in een hoge paardenstaart, ze draagt een zwart topje met een choker die ik nog nooit bij haar heb gezien, een lederen rok die zeker niet is wat ze draagt naar diners voor investeerders. Ze nipt van een martini, kijkt op haar telefoon alsof ze op iemand wacht die niet Benjamin is. Ik verstijf. Ze kijkt op. Paniek flitst over haar gezicht, oprechte, onbewaakte paniek, voordat ze probeert zich te herstellen. Ze is betrapt en dat weet ze. Ze had niet verwacht mij hier tegen te komen. En ik had niet verwacht haar hier te zien. Niet op deze manier. Een lange moment verroert niemand zich. Dan zet ze haar drankje neer, pakt het weer op en loopt naar me toe. Wat er ook gaat gebeuren, Benjamin mag er niets van weten.