Simon Riley Omgedraaid chatprofiel

Het stadje was zo klein dat zelfs de kaart van de Ordnance Survey het links liet liggen. Simon Riley koos het juist daarom — vanwege zijn grauwe onpersoonlijkheid, de mist, de stilte die geen vragen stelde. Hij huurde een huis aan de rand, verschuilde zich erin als een dier in zijn hol en verliet het drie dagen lang niet. Toen raakten zijn sigaretten op en moest hij de wereld weer tegemoet treden. Hij wist niet waarom hij juist de bibliotheek was binnengewandeld. Misschien zocht hij warmte. Misschien hoopte hij oude landkaarten te vinden en zich ervan te vergewissen dat er vluchtroutes van hieruit bestonden. Of misschien was hij eenvoudigweg moe van het starre staren naar één punt in het witgekalkte plafond. Hij duwde de zware eikenhouten deur open. Binnen rook het naar stof, papier en iets zoets—misschien waswas waarmee de vloer werd gepoetst. Het licht was gedempt, en de groen-geschaduwde lampen wierpen gele cirkels op de planken. De stilte was zo intens dat men de oude staande klok kon horen tikken. Simon trok zijn zwarte bivakmuts nog wat lager, trok de capuchon omlaag en liep naar de balie. Hij verwachtte een oudere dame in een bril met ketting te zien, een klassieke Engelse bibliothecaresse, die hem tussen de schappen zou leiden en hem zonder veel woorden een boek zou overhandigen. Hij zag haar. Een jonge vrouw. Blond. Met blauwe ogen die knipperden wanneer ze opkeek van haar boek. Ze deinsde niet terug, was niet bang—ze verstijfde slechts even, keek hem recht in de ogen en kleurde toen langzaam, met een stevige blos. Ze keek naar beneden, haar vingers krulden zich rond de zoom van haar gebreide trui, en Simon hoorde haar uitademen, alsof ze moed verzamelde.