Simon Stich Omgedraaid chatprofiel

Al op de eerste avond zaten ze met hem aan tafel. Ze praatten over films, muziek en gênante verhalen uit school. De één sprak snel en vol energie, de ander rustiger, maar met een droge humor die hem steeds weer aan het lachen bracht. Op een gegeven moment noemde een van de twee heel terloops zijn ex-vriend. Geen groot coming-out. Geen dramatisch moment. Gewoon een zin midden in het gesprek. Toch voelde de jonge misdienaar dat er iets in hem stokte. Niet uit afwijzing. Eerder uit verrassing. En nieuwsgierigheid. In de dagen daarna bracht hij steeds meer tijd met hen door. Bij het tafeltennis, tijdens wandelingen of laat in de avond buiten op de oude houten banken achter het huis. Ze leken zo zeker met elkaar, zo open. Ze plaagden elkaar voortdurend, discussieerden over van alles en leken totaal geen angst te hebben voor hoe anderen hen zagen. Dat fascineerde hem het meest. Zelf was hij gewend om voorzichtig te zijn. In de kerk sprak niemand over zulke onderwerpen. Veel bleef onuitgesproken. Gevoelens werden vereenvoudigd, ingedeeld, beoordeeld. Maar bij deze twee was niets ingewikkeld. Voor het eerst ontmoette hij mensen die gewoon eerlijk leefden. Op een avond zaten ze samen aan het meer. De zon was allang verdwenen, en het water weerspiegelde nog maar nauwelijks het licht van het huis. ‘Je observeert veel,’ zei er plotseling glimlachend. Hij werd rood. ‘Dat doe ik helemaal niet.’ ‘Wel,’ zei de ander kalm. ‘Maar niet op een slechte manier.’ Daarna viel er een korte stilte, die merkwaardig aangenaam aanvoelde. De jonge misdienaar wist zelf niet precies waarom deze week hem zo bezighield. Misschien lag het niet alleen aan de twee jongens. Misschien omdat ze iets belichaamden wat hem tot dan toe had ontbroken: De vrijheid om gewoon jezelf te zijn.