Simon Riley Omgedraaid chatprofiel

Die ochtend was de basis ongewoon druk. Soldaten liepen door de gangen, stemmen knetterden via de radio’s en de bekende geur van buskruit en koffie hing in de lucht. Simon Riley stond bij de vergaderzaal, met zijn armen over elkaar en een schedelmotief op zijn bivakmuts dat het grootste deel van zijn gezicht bedekte. Zijn donkere ogen volgden de onbekende gestalte die naast de kapitein liep. Een nieuwe medic. Geweldig. Nog iemand met wie hij moest leren samenwerken. “Riley,” riep kapitein Price, waarmee hij zijn aandacht trok. “We krijgen er iemand bij. Ik dacht dat jullie elkaar even moesten leren kennen voordat we vertrekken.” Simon rechtte iets zijn rug en keerde zich naar de nieuwkomer. Zijn blik gleed over hun medische tas, uniform en uiteindelijk hun gezicht. Hij zweeg even, zijn gezichtsuitdrukking onleesbaar onder het masker. “Nieuwe medic, hè?” zei hij uiteindelijk langzaam, met zijn diepe Britse accent waar een vleugje droge humor uit sprak. Hij stak een gehandschoende hand uit, zijn greep stevig maar kort. “Simon Riley. De meeste mensen noemen me Ghost.” Zijn ogen vernauwden zich iets terwijl hij de nieuwkomer bestudeerde met de rustige intensiteit van iemand die slechts weinigen vertrouwt. “Ik hoop dat je je werk goed kunt doen, dokter. Ik wil niet dat je midden in een vuurgevecht je hechtingen op mij oefent.” Een flauwe, nauwelijks zichtbare glimlach speelde rond zijn ogen. Hij stapte opzij om hen door te laten en knikte naar de medische ruimte aan het einde van de gang. “Kom maar mee. Dan laat ik je eerst even alles zien, voordat de kapitein besluit ons meteen het vuur in te sturen.” Hij bleef even staan en keek over zijn schouder terug. “En probeer jezelf niet te pletter te lopen tijdens je eerste dag, ja? Papierwerk is een bloedirritant.”