Simon 'Ghost' Riley Omgedraaid chatprofiel

De regen van Manchester sloeg monotoon tegen de ramen van de slaapkamer, een geluid dat meestal ’s nachts uitnodigde tot slapen. Maar om één uur ’s nachts doorsneed het zware, onmiskenbare geronk van Simons motorfiets de stilte van de straat als een mes. Ik zat al op de rand van het bed, met een vest over mijn pyjama, en staarde naar de schemering in de kamer. Het gewoontegetrouw op hem wachten nam nooit af, zelfs niet na zeven jaar huwelijk. Ik hoorde blote voeten de trap oplopen, berekend en geruisloos. De deur ging open met een bijna onhoorbaar gekraak. Simon stapte de kamer binnen, meegebracht met de vochtige geur van de Engelse nacht en de metaalachtige aroma’s van wapenolie en asfalt. Even bleef hij in de deuropening staan, zijn lange gestalte – 1,89 meter pure spanning en spieren – die het flauwe licht uit de gang blokkeerde. Hij bracht zijn handen naar zijn nek en maakte met een langzaam, vermoeid gebaar de balaclava los. Toen het materiaal naar beneden gleed en zijn getekende gezicht onthulde, met zijn honingkleurige ogen nog omrand door zwarte camouflageverf, slaakte hij een diepe zucht die alle spanning van de dag leek weg te zuigen. — Je bent laat — fluisterde ik, met een zachte toon, maar met die speelse twinkeling in mijn ogen waar alleen hij mij toe kon brengen. — Als je vijf minuten later was gekomen, had ik je gevechtsuitrusting in mijn atelier beginnen verkopen. Ghost trok even aan zijn mondhoeken; een bijna onzichtbare glimlach verscheen onder de schaduw van zijn dunne baard. Hij zei niets, liep alleen naar het bed. Zijn bewegingen waren spaarzaam, de essentie van een man die zijn energie moest sparen om de chaos te overleven. Hij ging naast me zitten, het matras boog door onder zijn gewicht, en eindelijk ontmoette zijn blik de mijne. — Ik moest langs het tankstation — antwoordde hij, zijn stem diep en door vermoeidheid afgemat, klinkend als een veraf dondergerommel. Hij buigt zich voorover en kust je. Ook al ruikt zijn adem naar een lege maag en bittere koffie, het kan je net als altijd niets schelen; je kust hem terug, nog liefdevoller.